Al een week terug thuis.......

Vandaag, 4 november,  heb ik wat tijd voorzien om aan het verslagboek te werken. Bij het doornemen van alle notities komen ook de ervaringen, de beelden terug. De voorbije 9 nachten, geloof het of niet, gedroomd over Afrika. Geen nachtmerries maar flarden van de vele herinneringen. Thuis zeggen ze dat ik een beetje Afrikaan ben geworden. Het zou goed zijn dat iedereen een beetje meer gekleurd zou zijn. Het begrip voor anderen kan hier alleen maar groter van worden.

Ook snel snel de duizenden foto's gezien en ik moet zeggen, er zitten pareltjes tussen. Beelden zeggen dikwijls meer dan woorden. Ik hoop dat we een sterke voorstelling kunnen maken waarmee we in 2014 mee naar buiten komen.

Misschien tot......

Zondagmorgen in België.

Na bijna 30 uur wakker (in het vliegtuig niet kunnen slapen) rond zaterdagmiddag thuisgekomen. Vooraf werd er gepraat over hoe die thuiskomst zou verlopen. Anders voor de ouders met (jonge) kinderen en de opa's en oma's dan voor die alleen wonen. Maar ieder van ons was ermee bezig.

Bij mij thuis waren de twee dochters en de twee kleinkinderen er. Er was gekookt op zijn Vlaams (friet met biefstuk) en er werden veel vragen gesteld. Mijn eerste algemene indrukken over de reis en over de deelnemers werden gedeeld. En ik denk dat dit bij iedereen zo wel zal zijn geweest. Het verhaal moet er gewoon uit.
's Avonds in het eigen bed maar fysiek een rare nacht. Onvoorstelbaar gezweet (geen koorts) en echt de dekbedovertrek en de pyjama tijdens de nacht moeten vervangen. Ik hoop dat dit ook een manier is om Togo fysiek achter te laten. Maar vergeten nooit!

Om 08.00 uur winteruur opgestaan en de lauwe douche opzettelijk kouder gedraaid. Zoals in Togo. De weegschaal gaf 3 kg lager aan. Daarna eigen versgebakken brood met confituur en koffie.

We zijn echt terug!

Naar huis.

Nog even samen eten in het hotel en dan richting België. Deze 14 dagen hebben ons leven gekleurd. 50 tinten zwart. Ontelbare indrukken en beelden die op onze interne harde schijf staan. Dit was een ervaringsreis.
Mijn dank aan alle deelnemers voor hun blogbijdrage maar nog meer voor het samen delen van alles tijdens deze reis. Een extra merci aan Annelies en Nancy, onze begeleiders van  Werelsolidariteit. In naam van gans de groep een meer dan dikke dankjewel voor deze twee prachtige madammen. Prachtig op 50 manieren.
Misschien schrijven Lies en ik morgenochtend of een van de volgende dagen nog wel iets op de blog! Zeker nog niet definitief afsluiten!

Laatste uurtjes in Togo...

Onze twee weken zitten er bijna op. De laatste uurtjes zijn ingegaan.

Deze voormiddag hebben we een persconferentie gehad samen met onze partners. Nu we de nationale pers gehaald hebben, kunnen we ons rekenen bij de BT's. Nadien zijn we nog gaan shoppen, cadeautjes voor het thuisfront.

Momenteel is iedereen gewassen (natuurlijk al terug plakkend) en zitten we te wachten om naar de luchthaven te vertrekken.

We zien jullie allen morgen terug en zullen jullie niet vervelen met de vele verhalen die we meebrengen!

Een eerste evaluatiemoment.

Woensdagavond stond er voor ons 'werk' op het programma. Het moest die avond omdat er donderdag een afscheidsavond is voorzien en werken met een feesthoofd gaat niet echt. We kregen de opdracht om individueel onze opmerkingen te noteren over de positieve en  negatieve punten van de organisatie van deze ervaringsreis en hetzelfde wat betreft de inhoud van het programma. Annelies begeleidt professioneel  deze werksessie en Nancy maakt op haar laptop het verslag. De 14 meningen van de groepsleden geven aan wat voor ieder van ons belangrijk is en was tijdens deze reis. Dikwijls dezelfde maar ook tegenovergestelde bedenkingen en verwachtingen. Belangrijke informatie die WS in de toekomst zeker kan gebruiken binnen de organisatie. Ook een goede voorbereiding van de evaluatie die we vrijdagnamiddag, voor ons vertrek naar België, plannen met de plaatselijke organisaties die deze reis mee hebben voorbereid.
Het verslag is later zeker te raadplegen.

Universitair Ziekenhuis in Lome..

Een groot ziekenhuis met 1200 bedden, 1400 personeelsleden waarvan een honderdtal dokters en 350 verpleegkundigen.
Onze hele groep reageerde emotioneel op de onwaarschijnlijk lamentabele toestand die we aantroffen : verloederde gebouwen, geen uitrusting, patiënten zonder de minste privacy, zonder lakens op een plastic onderlaag.
In 2013 kan het eigenlijk niet dat op 'intensieve zorgen' de volledige uitrusting bestaat uit een (1) bloeddrukmeter, en dat het te steriliseren materiaal in een verroeste trommel op een verroeste tafel ligt.
De dienst tandheelkunde beschikt over twee aftandse tandartsstoelen, die mechanisch helemaal stuk zijn - er kan overigens ook geen radiografietje meer gemaakt worden.
We vernemen verder dat het operatiekwartier stilligt wegens gebrek aan anestesiegas,  en dat het ziekenhuis bij gebrek aan goed beleid zijn leveranciers niet meer betaalt.

Eigenlijk wordt hier aan klassegeneeskunde gedaan : dit is duidelijk het ziekenhuis voor de armen, voor diegenen die het zich niet kunnen veroorloven, beroep te doen op duurdere privé-klinieken die
-hopelijk- betere zorg en huisvesting aanbieden.

Voor iedereen een keiharde confrontatie met een schrijnende Togolese realiteit, waarin niet direct veel hoop op verandering te bespeuren valt.

Jos en Hilde

Man man man, wat een miserie

We dachten dat we de grootste armoede in het noorden gezien hadden, maar wat we in de haven van Lome zagen tartte alle verbeelding.
We bezochten Katanga, een wijk in de haven. Daar wordt de visvangst bewerkt door een gemeenschap van vrouwen op een erbarmelijke locatie, maar met een enorme bedrijvigheid.
Je houdt het niet voor mogelijk, zo armoedig de levens- en arbeidsomstandigheden daar zijn. Nochtans is er hoop onder de mensen. Er zijn met steun van WS via CSTT hangars geplaatst waar nu veiliger vis kan gerookt worden. Er zijn waterputten geïnstalleerd en er is een school opgericht.

Voor de mensen daar is er hoop. We duimen in ieder geval mee dat CSTT zijn schouders hier blijft onder zetten.

Marijke en Katleen