Een groot ziekenhuis met 1200 bedden, 1400 personeelsleden waarvan een honderdtal dokters en 350 verpleegkundigen.
Onze hele groep reageerde emotioneel op de onwaarschijnlijk lamentabele toestand die we aantroffen : verloederde gebouwen, geen uitrusting, patiënten zonder de minste privacy, zonder lakens op een plastic onderlaag.
In 2013 kan het eigenlijk niet dat op 'intensieve zorgen' de volledige uitrusting bestaat uit een (1) bloeddrukmeter, en dat het te steriliseren materiaal in een verroeste trommel op een verroeste tafel ligt.
De dienst tandheelkunde beschikt over twee aftandse tandartsstoelen, die mechanisch helemaal stuk zijn - er kan overigens ook geen radiografietje meer gemaakt worden.
We vernemen verder dat het operatiekwartier stilligt wegens gebrek aan anestesiegas, en dat het ziekenhuis bij gebrek aan goed beleid zijn leveranciers niet meer betaalt.
Eigenlijk wordt hier aan klassegeneeskunde gedaan : dit is duidelijk het ziekenhuis voor de armen, voor diegenen die het zich niet kunnen veroorloven, beroep te doen op duurdere privé-klinieken die
-hopelijk- betere zorg en huisvesting aanbieden.
Voor iedereen een keiharde confrontatie met een schrijnende Togolese realiteit, waarin niet direct veel hoop op verandering te bespeuren valt.
Jos en Hilde
Geen opmerkingen:
Een reactie posten