Universitair Ziekenhuis in Lome..

Een groot ziekenhuis met 1200 bedden, 1400 personeelsleden waarvan een honderdtal dokters en 350 verpleegkundigen.
Onze hele groep reageerde emotioneel op de onwaarschijnlijk lamentabele toestand die we aantroffen : verloederde gebouwen, geen uitrusting, patiënten zonder de minste privacy, zonder lakens op een plastic onderlaag.
In 2013 kan het eigenlijk niet dat op 'intensieve zorgen' de volledige uitrusting bestaat uit een (1) bloeddrukmeter, en dat het te steriliseren materiaal in een verroeste trommel op een verroeste tafel ligt.
De dienst tandheelkunde beschikt over twee aftandse tandartsstoelen, die mechanisch helemaal stuk zijn - er kan overigens ook geen radiografietje meer gemaakt worden.
We vernemen verder dat het operatiekwartier stilligt wegens gebrek aan anestesiegas,  en dat het ziekenhuis bij gebrek aan goed beleid zijn leveranciers niet meer betaalt.

Eigenlijk wordt hier aan klassegeneeskunde gedaan : dit is duidelijk het ziekenhuis voor de armen, voor diegenen die het zich niet kunnen veroorloven, beroep te doen op duurdere privé-klinieken die
-hopelijk- betere zorg en huisvesting aanbieden.

Voor iedereen een keiharde confrontatie met een schrijnende Togolese realiteit, waarin niet direct veel hoop op verandering te bespeuren valt.

Jos en Hilde

Man man man, wat een miserie

We dachten dat we de grootste armoede in het noorden gezien hadden, maar wat we in de haven van Lome zagen tartte alle verbeelding.
We bezochten Katanga, een wijk in de haven. Daar wordt de visvangst bewerkt door een gemeenschap van vrouwen op een erbarmelijke locatie, maar met een enorme bedrijvigheid.
Je houdt het niet voor mogelijk, zo armoedig de levens- en arbeidsomstandigheden daar zijn. Nochtans is er hoop onder de mensen. Er zijn met steun van WS via CSTT hangars geplaatst waar nu veiliger vis kan gerookt worden. Er zijn waterputten geïnstalleerd en er is een school opgericht.

Voor de mensen daar is er hoop. We duimen in ieder geval mee dat CSTT zijn schouders hier blijft onder zetten.

Marijke en Katleen