Vrijdag in Kara.

Marijke en Katleen maken het verslag.
We hebben samen ontbeten in een restaurant. Dit klinkt mooi maar het ontbijt was zeer sober. Er was met moeite 1 stukje frans brood voorzien van confituur. We hadden een schotel kaas bijbesteld die bestond uit 4 kleine stukjes kaas. Dit kostte ons 4 euro wat voor hier ongelooflijk duur is.
Vervolgens 2 scholen bezocht: een publieke en een private school.
Wat ons opviel tijdens het bezoek aan de publieke school:
- 60 - 80 leerlingen per klas; gemend en met 3 op een bankje in een lokaal zonder verluchting
- een minimum aan syndicale werking maar grote vraag naar noodzakelijke bijkomende lesmiddelen.
- men streeft naar een hogere verloning.

Bij de private scholen is de situatie nog schrijnender.
- geen verloning die de verlofperiodes / 3 maanden
- betaald per uur
- moeten meer werken dan de uren die ze registreren en uitbetalen
- elk jaar zoeken naar personeel die aan deze voorwaarden willen werken waardoor de kwaliteit van het onderwijs onvoldoende is.

Spijtig is er een versnippering aan syndicake werking terwijl er nood is aan een structurele organisatie. De overheid kijkt enkel toe.

Bezoek op donderdag aan het ziekenhuis St.-Luc.

Hilde; onze verpleegkundige; schrijft haar ervaringen neer.
Ziekenhuis is een groot woord. Meer te vergelijken met een huisartsenpost van bij ons. gecombineerd met een materniteit en een raadpleging van Kind en Gezin en een apotheek. Ze behandelen er cardiologische aandoeningen. Eeg nemen; het maken van  bloedanalyses en ook bloedtransufies zijn mogelijk. Het bloed komt van een bloedtransfusiecentrum op 52 km hier vandaan. Het is daar in Sokode dat de mensen ook naartoe moeten voor een meer gespecialiseerde behandeling. De meeste patienten komen per moto of te voet en St.- Luc ontvangt mensen die tot op maximum 50 km wonen. De meeste patienten worden behandeld voor malaria of aids.In de materniteit verblijven de jonge moeders tot 3 dagen na de bevalling. Ze komen terug voor controle na 8 dagen en na 6 weken. Een keizersnede is hier niet mogelijk. In het centrum van Kind en Gezin worden de kinderen gevolgd tot de leeftijd van 5 jaar. Ondanks deze opvolging is de kindersterfte groot. Juiste getallen kan men ons niet direct geven.

Nog enkele beschouwingen van mezelf. We zien een groep van oude gebouwen in de koloniale stijl. De materialen zijn alles behalve nieuw maar de inzet van de aanwezige verpleegsters is groot. De vele jonge moeders met hun kinderen van amper 14 dagen oud vertederen iedereen in de groep.

Woensdag in Blitta

Na een reis van 270 km over de route nationale 1 aangekomen in Blitta Gare. Onze 26-jarige begeleider Kossi; als jurist werkzaam bij SADD; zal ons tijdens de reis antwoorden geven op de honderden vragen die we hem stellen.  In Blitta brengen we een bezoek aan Blitta Gare waar we een verhaal krijgen over de spoorweg die sinds 2009 niet meer actief is. Hetgevolg is dat de regio voor een groot deel geisoleerd raakt. We merken dat aan de beschikbare producten die te koop worden aangeboden. Het verhaal van de spoorweg zal ons de volgende dagen nog bezig houden. Om 20.00 uur ontmoeten we de 6 militanten van des droits des hommes. Een groep die wordt begeleid door SADD.Door deze militanten te informeren over hun rechten en plichten; hen te sensibiliseren om hun kennis te verspreiden willen ze deze lokale groep versterken in hun werkingen. De tweede groep zijn een 15 werknemers van het marmerbedrijf POMAR die na hun werk 56 km met hun moto over onverharde weg hebben afgelegd om hier aanwezig te zijn. Het is hun eerste kennismaking met SADD en CSTT /vakbo,d. De groep is gretig en heeft 101 vragen. Op een meesterlijke en inspirende manier zal Kossi hen meenemen in het verhaal van solidariteit; van het belang om goed geinformeerd te zijn; de sterkte om als groep op te komen voor hun rechten. Door onze aanwezigheid voelen ze ich gesterkt om vol te houden om te werken aan verandering. Deze tot nu toe nog illegale groep heeft nog een lange weg te gaan maar hun enthousiasme werkt aanstekelijk.

Ik typ dit kort bericht op onze blog in een plaatselijk internet-barak in Kara. als enigste blanke maar ik voel me hier op een bepaalde manier na een week al een stuk thuis. Het toetsenbord vraagt wat oefening omwille van de Afrikaanse aanpassingen. Dus fouten zijn mogelijk.