De fabeltjeskrant

Over Afrika wordt er heel wat de wereld ingestuurd. Soms zijn het fabeltjes of verhalen gebaseerd op vooroordelen. Soms blijkt het de harde realiteit te zijn.

Laat ons even een opsomming maken:

-          In Afrika is er geen eten: in tegendeel over wat er gezegd wordt, is er hier in Togo een overvloed aan eten aanwezig. Ik heb zelden zoveel eten bij elkaar gezien, als bij de bezoeken aan de plaatselijke markt. Eten is er zeker voldoende, alleen hebben niet alle mensen voldoende geld om het te kopen.

-          De mensen wonen er in hutjes met een strooien dakje: op het platte land merken we dat dit voor sommige families inderdaad zo is.

-          De kindjes in Afrika hebben dikke buikjes omdat ze geen eten hebben: dit klopt niet helemaal. We merken dat vele kinderen hier inderdaad dikke buikjes hebben. Dit komt echter niet van te weinig te eten, maar van te eenzijdige voeding. Omwille van het beperkte budget wordt er meestal gekozen voor voedsel dat het hongergevoel snel en lang stopt. Ook zijn de mensen hier vaak onwetend op het vlak van gezonde voeding. Ze hebben er geen besef van hoe belangrijk het is om groenten en fruit te eten. Bovendien zijn dit ook dure etenswaren, die ze zich ook weer niet kunnen permitteren.

-          In Afrika hebben ze niets: in Togo is alles voorradig. Denk aan iets en je kan het hier wel vinden. Alleen geldt ook hier weer dat de meeste mensen geen geld hebben om het te kopen.

-          De vrouwen lopen rond met een kruik op hun hoofd: klopt volledig. Dit gaat zelfs veel verder. De vrouwen hier lopen zelfs met hun volledige huisraad op hun hoofd. Ze stapelen in de breedte en in de hoogte.

-         
      De mensen lopen op blote voeten: we zien weinig mensen op blote voeten rondlopen. Meestal dragen ze teenslippers.

-          Zwarten zijn lui: de mensen zijn hier inderdaad traag, maar dit heeft weinig te maken met lui zijn. Het is hier zo warm dat je de ganse dag loom bent en amper vooruit geraakt. Door dit warme weer heb je ook regelmatig nood aan een dutje. En dit hebben we aan den lijve ondervonden!

 “Ze weten hier niet beter”: ze weten echt WEL beter!

Bericht van Tonia: Is het leven een feest?

Zonnig Afrika! De gewone mensen op de straat overleven van wat de natuur hen geeft. Duizenden verkoopstandjes – 4 palen en een dak van gedroogde palmbladeren – is hun enig inkomen. Bananen, ananas, papaja’s, mango’s, appelsienen, cacao,… en nog meer onbekende fruitsoorten en groenten. Dus de natuur zorgt voor een beetje inkomen.

Je ziet ze staan van ’s morgens vroeg tot de ‘ganse nacht’. Om 22u staan er nog veel om te verkopen, terwijl hun kinderen liggen te slapen op de grond of op een bankje. … is het dit?

Bij ons zeggen ze heb je meubelen, heb je huisgerief, dan kan je trouwen met je lief. Awel, ga hier in elk dorp langs grote wegen, daar is van alles te vinden. Je kan het zo gek niet bedenken. Tafels, stoelen, bedden, kasten, zetels, lampen, TV’s, radio’s, zelfs mooi versierde doodskisten.

Voor kleding kan je ook terecht, schoenen, broeken, T-shirts, BH’s, stoffen, handtassen, juwelen, … (Veritas toestanden).

Ook de mannen kunnen hier hun gading vinden. Sleutels, moeren, nagels, riemen, elektriciteit, planken, sloten, autobanden, fietsen, …

Maar… als je alles bij elkaar telt, het meeste wat je hier ziet zijn de moto’s. Er wordt degelijk in gehandeld. Diegenen die er een hebben, zijn er ongelofelijk mee bezig: wassen, poetsen, opblinken,… het is hun rijkdom. Maar het dient vooral al vervoermiddel en taxi.

Eten maken hoef je ook niet per se te doen, want er staan vele kraampjes met gebakken vis, escargots, garnalen, kippen, iets wat op saté’s lijkt, brood en groenten, …

Wil je mooi zijn geen probleem. Je kan je haar laten doen met extensions, pruiken, je nagels laten verzorgen, je voeten een pedicure geven,…

Maar het spreekwoord klopt echt ‘wij hebben in Europa de klok. De Afrikanen hebben de tijd.’ Of geduld is een erg mooie deugd.

(Tekst: Tonia)

Vrijdag in Kara.

Marijke en Katleen maken het verslag.
We hebben samen ontbeten in een restaurant. Dit klinkt mooi maar het ontbijt was zeer sober. Er was met moeite 1 stukje frans brood voorzien van confituur. We hadden een schotel kaas bijbesteld die bestond uit 4 kleine stukjes kaas. Dit kostte ons 4 euro wat voor hier ongelooflijk duur is.
Vervolgens 2 scholen bezocht: een publieke en een private school.
Wat ons opviel tijdens het bezoek aan de publieke school:
- 60 - 80 leerlingen per klas; gemend en met 3 op een bankje in een lokaal zonder verluchting
- een minimum aan syndicale werking maar grote vraag naar noodzakelijke bijkomende lesmiddelen.
- men streeft naar een hogere verloning.

Bij de private scholen is de situatie nog schrijnender.
- geen verloning die de verlofperiodes / 3 maanden
- betaald per uur
- moeten meer werken dan de uren die ze registreren en uitbetalen
- elk jaar zoeken naar personeel die aan deze voorwaarden willen werken waardoor de kwaliteit van het onderwijs onvoldoende is.

Spijtig is er een versnippering aan syndicake werking terwijl er nood is aan een structurele organisatie. De overheid kijkt enkel toe.

Bezoek op donderdag aan het ziekenhuis St.-Luc.

Hilde; onze verpleegkundige; schrijft haar ervaringen neer.
Ziekenhuis is een groot woord. Meer te vergelijken met een huisartsenpost van bij ons. gecombineerd met een materniteit en een raadpleging van Kind en Gezin en een apotheek. Ze behandelen er cardiologische aandoeningen. Eeg nemen; het maken van  bloedanalyses en ook bloedtransufies zijn mogelijk. Het bloed komt van een bloedtransfusiecentrum op 52 km hier vandaan. Het is daar in Sokode dat de mensen ook naartoe moeten voor een meer gespecialiseerde behandeling. De meeste patienten komen per moto of te voet en St.- Luc ontvangt mensen die tot op maximum 50 km wonen. De meeste patienten worden behandeld voor malaria of aids.In de materniteit verblijven de jonge moeders tot 3 dagen na de bevalling. Ze komen terug voor controle na 8 dagen en na 6 weken. Een keizersnede is hier niet mogelijk. In het centrum van Kind en Gezin worden de kinderen gevolgd tot de leeftijd van 5 jaar. Ondanks deze opvolging is de kindersterfte groot. Juiste getallen kan men ons niet direct geven.

Nog enkele beschouwingen van mezelf. We zien een groep van oude gebouwen in de koloniale stijl. De materialen zijn alles behalve nieuw maar de inzet van de aanwezige verpleegsters is groot. De vele jonge moeders met hun kinderen van amper 14 dagen oud vertederen iedereen in de groep.

Woensdag in Blitta

Na een reis van 270 km over de route nationale 1 aangekomen in Blitta Gare. Onze 26-jarige begeleider Kossi; als jurist werkzaam bij SADD; zal ons tijdens de reis antwoorden geven op de honderden vragen die we hem stellen.  In Blitta brengen we een bezoek aan Blitta Gare waar we een verhaal krijgen over de spoorweg die sinds 2009 niet meer actief is. Hetgevolg is dat de regio voor een groot deel geisoleerd raakt. We merken dat aan de beschikbare producten die te koop worden aangeboden. Het verhaal van de spoorweg zal ons de volgende dagen nog bezig houden. Om 20.00 uur ontmoeten we de 6 militanten van des droits des hommes. Een groep die wordt begeleid door SADD.Door deze militanten te informeren over hun rechten en plichten; hen te sensibiliseren om hun kennis te verspreiden willen ze deze lokale groep versterken in hun werkingen. De tweede groep zijn een 15 werknemers van het marmerbedrijf POMAR die na hun werk 56 km met hun moto over onverharde weg hebben afgelegd om hier aanwezig te zijn. Het is hun eerste kennismaking met SADD en CSTT /vakbo,d. De groep is gretig en heeft 101 vragen. Op een meesterlijke en inspirende manier zal Kossi hen meenemen in het verhaal van solidariteit; van het belang om goed geinformeerd te zijn; de sterkte om als groep op te komen voor hun rechten. Door onze aanwezigheid voelen ze ich gesterkt om vol te houden om te werken aan verandering. Deze tot nu toe nog illegale groep heeft nog een lange weg te gaan maar hun enthousiasme werkt aanstekelijk.

Ik typ dit kort bericht op onze blog in een plaatselijk internet-barak in Kara. als enigste blanke maar ik voel me hier op een bepaalde manier na een week al een stuk thuis. Het toetsenbord vraagt wat oefening omwille van de Afrikaanse aanpassingen. Dus fouten zijn mogelijk.

WAGES-project; visverkoopsters op de markt in Lomé

Deze voormiddag bezochten we op de markt in Lomé enkele vrouwen die een microkrediet kregen. We werden daarbij begeleid door Junior Mayede, verantwoordelijke voor het sparen en de kredieten bij WAGES. Tussen de kraampjes en de stapels gerookte vis vertelden ze het volgende.
"Wij zijn een groep van 3 vrouwen die nu voor het derde jaar op rij een microkrediet hebben gekregen. Met dat geld gaan we 2 keer per maand gerookte vis kopen in Benin. Die verdelen we hier en verkopen we op de markt. Zo hebben we zelf een beter inkomen en zijn we niet meer afhankelijk van tussenhandelaars of woekeraars die ons ook wel geld willen lenen, maar aan een veel te hoge intrest. Bij WAGES is die lager en worden we ook veel beter begeleid.
We leenden het eerste jaar 300.000 CFA ("sefa's") = 450 euro, het 2e jaar ook en nu 500.000 CFA (750 euro). Het geld mag alleen gebruikt worden voor de activiteit waarvoor we het aanvroegen, anders worden we geschorst.
We betalen elke maand 50.000 CFA terug, we sparen elk jaar 60.000 CFA en hebben elk nu een inkomen van 1000 CFA (= 1,5 euro) per dag. (Dat is ongeveer het bestaansminimum in Togo).
Het voordeel voor ons is dat we dit geld voor onszelf en onze kinderen kunnen gebruiken. We moeten ook een eigen bankrekening hebben, dus we zijn nu veel onafhankelijker van onze mannen.
Als groep steunen we mekaar ook. Vandaag is één van de vrouwen niet op de markt omdat haar man gestorven is. Een 2e vrouw is bij haar gebleven om haar te steunen. De andere vrouwen verkopen ook hun vis zodat ze toch nog een inkomen hebben. We komen ook wekelijks op vrijdag samen om te praten over de verkoop en de problemen. Iedereen heeft ook een eigen taak binnen de groep. En zo zorgen we er ook voor dat iedereen blijft meedoen.
Na deze 3 jaar kunnen we eigenlijk geen krediet meer krijgen, omdat WAGES wil dat dan iedereen op eigen benen kan staan. Maar we zouden toch graag als groep blijven verder doen. En WAGES is aan het bekijken of dat toch niet kan ... ."

We hoorden van Junior ook dat meerdere vrouwen al gevraagd hebben om ook zo'n groep te kunnen opstarten. Maar ze remmen dat nog even af om eerst deze groep goed op het spoor te hebben. Ook wel omdat ze dan natuurlijk wel mekaars concurrenten wat worden ....
Deze vrouwen waren heel gelukkig met het initiatief. En dit soort gerookte vis is blijkbaar heel geliefd in Togo. Dus er zullen zo nog wel wat van die groepen komen.
(Verslagje van Frans - met de groeten aan de kinderen en de juffen van De Wijsneus in Wortel)

Op het platteland

Woensdag is onze groep in twee gesplitst en hebben we de hoofdstad verlaten. Onze groep bestaat uit Annelies, Frans, Hans, Hilsande, Jos, Tonia en ikzelf.

We zijn naar het platteland getrokken, waar we een aantal projecten van WAGES en CSTT bezocht hebben. We hebben onder andere een groep vrouwen bezocht in Abobo die door middel van een microkrediet een handel opgezet hebben in het roken van vis, we zijn op bezoek geweest bij een mutualiteit, hebben arbeiders gesproken over hun arbeidsomstandigheden in de fabriek,...

De leefomstandigheden op het platteland zijn nog primitiever en nog meer erbarmelijk dan in de hoofdstad. We hebben echt aangrijpende taferelen gezien. Om stil van te worden!